بازار ارزهای دیجیتال با رشد چشمگیر اخیر خود توجه بسیاری از سرمایه گذاران را به خود جلب کرده است. این امر باعث شده است که برخی افراد علاوه بر شغل اصلی خود از بازارهای دیجیتال نیز کسب درآمد کنند. اما مشکلی که همه سرمایه گذاران با آن مواجه هستند این است که از یک کیف پول دیجیتال مناسب برای ذخیره توکن های خود استفاده نمی کنند. داشتن یک کیف پول امن، مانند کیف پول فیزیکی که اکثر افراد حمل می کنند، انتخاب خوبی است، زیرا می توانید موجودی آن را در هر زمانی از شبانه روز مشاهده و معامله کنید.
لازم به ذکر است که تمامی افرادی که قصد فعالیت در حوزه ارزهای دیجیتال و ورود به بازار سرمایه گذاری یا معاملات آن را دارند، پیش از هر کاری بهتر است حتما در یک دوره آموزش حضوری ارز دیجیتال شرکت کنند. به این ترتیب میتوانند با دانش کافی وارد این بازار گسترده شده و از ضررهای احتمالی جلوگیری کنند.
- کیف پول سخت افزاری
کیف پول سخت افزاری نوع پیشرفته تری از کیف پول دیجیتال سرد (Cold Wallet) است که در برخی مقالات از آن با عنوان Cold Storage یاد می شود. کیف پول های سخت افزاری کیف پول هایی هستند که می توانید آنها را مانند یک کیف پول فیزیکی حمل کنید و به صورت آفلاین کار می کنند. چنین کیف پول هایی رایگان نیستند و باید آنها را خریداری کنید، قیمت کیف پول دیجیتال سخت افزاری معمولا بین 100 تا 200 دلار است. علاوه بر این، در مقایسه با کیف پول های نرم افزاری، امنیت بیشتری دارند و امکان لو رفتن اطلاعات شما وجود ندارد، اما سرعت بسیار پایینی دارند و انجام تراکنش زمان زیادی می برد. برترین تولید کنندگان کیف پول سخت افزاری Ledger، Trezor و CoolWallet هستند.
- کیف پول نرم افزار
کیف پول نرم افزاری یا Hot Wallet کیف پولی است که برای انجام تراکنش های عمومی در بازارهای ارز دیجیتال باید به اینترنت متصل باشد. تفاوت اصلی این دو نسخه کیف پول دیجیتال در اتصال یا نبودن آنها به اینترنت است. برای ایجاد امنیت، کیف پول نرم افزار کلیدهای خصوصی و عمومی را به کاربر اختصاص می دهد که کلید عمومی رمز عبور و کلید خصوصی برای بازیابی حساب است که به Seed Phrase یا Recovery Phrase معروف هستند. این کیف پول سریعتر از کیف پول سخت افزاری است اما از طرفی امنیت کمتری دارد.
کیف پول های نرم افزاری برای دسکتاپ، اندروید، IOS و برنامه های تحت وب وجود دارد که می توانید با نصب آنها بر روی سیستم خود از آنها استفاده کنید.
شبکه منتل (Mantle Network): امیدی برای دنیای بلاکچین با تراکنشهای سریع و ارزان!
رفتن به بایوس یکی از مراحل اساسی در تعمیر و نگهداری کامپیوتر است که برای انجام برخی عملیات مورد نیاز، از جمله تنظیمات سیستم و دیاگنوز مشکلات سختافزاری، لازم است. بایوس که مخفف BIOS یا Basic Input/Output System است، نرمافزاری است که در یک چیپ مخصوص نصب میشود و وظیفه مدیریت اولیه سختافزار را بر عهده دارد. برای دسترسی به بایوس در اکثر کامپیوترها، لازم است که در زمان روشن کردن سیستم یکی از کلیدهای مخصوص (مانند Delete یا F2) را فشار دهید. پس از ورود به محیط بایوس، میتوانید تنظیمات مربوط به سختافزارها را مشاهده و تغییر دهید یا اقدام به انجام تستهای مربوط به عملکرد سختافزاری کنید.
در حالت کلی، روش رفتن به بایوس به سادگی انجام میشود، اما باید توجه داشت که هر کامپیوتر ممکن است دارای تنظیمات و روشهای مختلفی برای دسترسی به بایوس باشد. برخی از کامپیوترها از قبل تنظیم شدهاند تا به طور خودکار در صورت نیاز به بایوس دسترسی پیدا کنند، در حالی که برخی دیگر نیاز به دستی فشار دادن کلیدهای مخصوص دارند. بنابراین، قبل از انجام هرگونه تغییر یا دیاگنوز، مفید است دستورالعملهای خاص کامپیوتر خود را مطالعه و دنبال کنید.